Başlarken

Bizler hep “asker” olarak yer aldık basında, çoğunlukla “darbeci askerler” olarak. Kim olduğumuz, ne olduğumuz ise bakılan pencereye göre değişti. Bir kısım insan için kahramandık, Bülent Arınç’ın baktığı pencereden ise bağırsakların içindeki pisliktik. Mümtazer Türköne için; yağlı kazığa oturtulması gereken kişiler, Nazlı Ilıcak gibilerine göre ise; kimimiz kuru, kimimiz yaşdık ama cezalandırılmalıydık. Bense kendimi “insan” olarak nitelemeyi tercih ediyorum. Duyguları, zaafları, sevdikleri ve sevenleriyle temelde insandık.

Yeni Türkiye’de sözde demokrasinin ve hukukun ilerlemesi için her türlü hakarete,  iftiraya uğrayan,  zindanlara atılan Türk Silahlı Kuvvetlerinin birer elemanıydık. Vesayetin kaldırılması, Silahlı Kuvvetler içindeki Atatürkçü kesimin yok edilmesi için birilerinin harcanması gerekiyordu. Ve devleti ele geçirenler bu projeyi en vahşi şekilde hayata geçirdi.

Asrın İftirası olarak tarihe geçen bu düzmece dava birçok yönüyle ele alınmış, onlarca kitap, yüzlerce makale yazılmıştır. Bu makale ve kitaplarda bizlere kurulan kumpaslar, hukuk cinayetleri değişik yönleriyle ve belgeleriyle anlatılmıştır ve yeni bulgular ışığında yazılmaya da devam edecektir.

Ben hukukçu değilim, davanın hukuki çelişkilerini en iyi hukukçular anlatır. Davanın hukuki boyutu, zaten uzman kişiler tarafından incelendi, eminim daha uzun süre de incelenecektir. Ama ben Silivri Mahkemelerinin yargıladığı insanım. Tüm hukuksuzlukları yaşayan, sesini duyuramadığı için isyan eden, yalnız bırakılan insanım.

Ben devletin her şeyden haberi olan bir görevlisi de değilim, kilit pozisyonlarda da çalışmadım. Kirli işleri yapan, devlet içinde yuvalanmış çeteleri ve çalışma yöntemlerini de bilmem. Bunlar da bir gün belgeleriyle ortaya çıkacaktır, araştırmacı gazeteciler bu gizli tezgâhları yazacaktır. Ama bildiğim şey; ben bu haksızlıklara maruz kalmış insanım. 

Bunca haksızlığa uğramış bir “insan” olarak yaşadıklarımı, hissettiklerimi yazmak istedim. Zülfü Livaneli’nin söylediği gibi “Yazarsam var olurum.” diye düşündüm.

Yazarken amacım; sadece hissettiklerimi yazmaktı, analizlerim ve düşüncelerim yanlış veya hatalı olabilir. Ama söyledim ya, ben hissettiklerimi yazdım, insan olarak.